Lucienne terug in 2011

REISVERHAAL LUCIENNE TERLOUW 7-2-2011 – 16-2-2011.

 

Bijna 2 jaar na ons eerste bezoek is het weer zover. Met ongelofelijk veel bagage gaan mijn vriendin Candia en ik op pad. Het reisje is een kerstgeschenk van onze partners. Onze vriendschap is in Kenia begonnen en het is zeer passend om dan ook samen hier weer naar toe te gaan.

 

Bij het inchecken val ik nog bijna door de mand. Mijn handbagage is meer dan 10 kg en de koffers zijn eigenlijk ook al te zwaar. Als we samen op de grond zitten om het kleine koffertje, gevuld met pennen en kinderkleding, te legen in onze handtassen, strijkt de grondstewardess een hand over haar hart door ons te zeggen voorzichtig te zijn met de koffer en we mochten doorgaan.

 

De tussenstop in Hurghada wordt, i.v.m. de revolutie in Egypte, vervangen door Cyprus en de reis duurt gelijk een beetje korter. We komen bij een laat diner aan in Bamburi Beach. Ons eerste weerzien. Als we eten springen de Masai dansers op en neer. Ja ja we zijn er weer.

 

We slapen de eerste nacht in het Neptune hotel, vanwege overboekingen. Ook hier worden we bijzonder gastvrij ontvangen. Na het ontbijt begint onze eerste missie. Candia heeft een trouwjurk meegekregen, van een vriendin, die moet worden afgegeven bij Ananas. Een beach boy die contact heeft gehouden met weer een andere Kenia fan die Candia kent.

We lopen van Neptune naar Bamburi over het strand en het verhaal gaat als een lopend vuurtje onder de beach boys en nog voordat we Bamburi Beach hebben bereikt staat een stralende Ananas voor ons neus. We houden de meegekregen foto ernaast en ja hoor hij is het. Mission Completed.

 

Na een eerste rustdag gaan we woensdag ochtend beladen met 3 koffers naar de uitgang. Bij de slagboom worden we tegengehouden met een veelzeggende blik. Als we wachten op Eric en Jared moeten we even bij hen wachten. We trekken veel belangstelling met onze koffers en menigeen komt een praatje maken. Dan roept de bewaker ons te kijken en vanaf het Travellers Lodge komen Eric en Jared met 4 kindjes op ons af. Pas gestreken overhemden, fris gewassen en glanzende kindertjes, ik heb tranen in mijn ogen en begin naar ze toe te rennen. Een kleine meid maakt haar handje los en komt me tegemoet en vliegt me zomaar in de armen. Nu zijn de tranen compleet. Het weerzien met Eric en Jared is hartverwarmend. We zijn allemaal oprecht blij elkaar weer te zien.

 

Later hoorden we van de Eric dat een van de beach boys bij het hek probeerde te vertellen dat wij er waren dankzij zijn inspanningen en of hij zijn commissie kon krijgen. Ja ja zo snel gaat dit. Eric heeft hem vierkant uitgelachen en natuurlijk gezegd dat hij ons al bijna 2 jaar kende.

 

Het busje komt al snel en we gaan op weg naar Bambolulu. Onderweg friemelen de kleintjes aan ons haar en kunnen we volop grapjes maken. Aangekomen herken ik het weer direct. Maar bij de school aangekomen weet ik absoluut niet wat ik zie. Buiten dat we natuurlijk met de gebruikelijke gastvrijheid, gezang, gedichten en gedans worden begroet, raak ik niet uitgekeken. De 2 extra klassen, de douche met toilet, de tussenschotten in de klassen en alle 5 de klassen overvol (350 kinderen komen er nu…). Maar toch lijkt het allemaal een goed geoliede machine. Alle kindertjes zijn bezig, het wemelt van de nieuwe docenten. Leuke enthousiaste jonge mensen die duidelijk bevlogen zijn met hun werk.

Ook zie ik vrijwilligers die aan het schilderen zijn, aan het klussen, eten aan het koken er komt geen eind aan. De waterlanders stromen mij over de wangen. Ik wil gewoon niet meer horen hoe dankbaar zij ons zijn en dat dit door onze inzet komt. Maar ik begin langzaam te geloven dat de financiële hulp en het enorme aantal toeristen dat er afgelopen 2 jaar zijn geweest een enorm groot verschil hebben gemaakt.

 

Bij deze wil ik alle gulle gevers ontzettend bedanken en verklaren dat het geld absoluut tot de laatste cent goed wordt besteed. Er is enorm uitgebreid, van 80 naar 350 kinderen. 65 kinderen slapen in de school hiervoor is nog geen huisvesting gevonden. ‘s-avonds worden er matrassen te voorschijn gehaald en slapen de kinderen tussen de banken in de toch al overvolle lokalen. Het valt vooral op dat iedereen er verzorgd uitziet. Dat is toch wel eens anders als je kinderen naar een school ziet lopen. Ik herken T-shirts en kleding die toeristen in vorige bezoeken hebben meegenomen. Er wordt dankbaar gebruik van gemaakt.

 

Bij het tenue van het ruiten rokje/broekje en beige shirt is nu ook een groene trui gemaakt. Nog niet alle kinderen hebben er een. Maar eigenlijk lijkt me dat in deze tijd van het jaar ook een beetje overbodig. Maar Eric verzekert mij dat de kinderen de truien zo mooi vinden dat ze deze ook met 35 graden persé aan willen trekken. Hiervan hoop ik echt dat ze het alleen voor ons doen. Pfffffffff in deze hitte in een trui…… Maar wel lief. Er zijn dus ook al vrijwillige breisters aan de slag.

Op het beige shirt zie ik dat er (soms provisorisch) een logo is aangebracht. Het logo dat door een sponsor is bewerkt en nu overal terugkomt op de muren en op de shirts.

 

De gebruikelijke wandeling door Bambolulu wijst ons er weer op hoe arm dit dorp is en terug op school is het gewoon een beetje thuiskomen in een relatief heldere en frisse wereld.

 

We hebben deze vakantie veel contact gehad met Eric en Jared. We hebben Jared onze safari laten regelen, dat heeft hij prima gedaan. Hij is een middag met ons naar het Heller park geweest. Ook zijn Eric en Jared een avond onze gast geweest in Bamburi Beach. Dat zorgde onder de gasten die ons niet kenden voor grote verwarring (2 Hollandse dames met 2 jonge Kenianen) maar zij werden door het personeel enthousiast ontvangen. Wij hopen dat dit leidt tot meer samenwerking (zonder commissie gezeur). We hebben veel kunnen praten met elkaar en toekomstplannen gemaakt.

 

We weten inmiddels dat bijna alle Beach Boys en medewerkers van Bamburi Beach wel een school of een weeshuis hebben waarnaar zij mensen toesturen, hiervoor wordt dan commissie ontvangen. Dit kan oplopen tot 50% van de gift. De Morning Star School doet hier niet aan mee. Dat maakt dat er bijna geen mensen via Kenianen komen en dat er zelfs mensen die via onze website komen worden misleid in hun Hotel en ergens anders terecht komen.

 

Het verschil met onze school en de andere scholen in Kenia is dat onze school een Community Centre is. Hier wordt door de Keniaanse regering geen geld aan gegeven. De Community moet de kosten betalen. En het mag duidelijk zijn dat de community van Bambolulu erg arm is. Dat betekent dat alle leerkrachten hier vrijwillig werken. Eric vangt dit bijvoorbeeld op door bij zijn zwager in te wonen, met zijn 4 kinderen, en zijn vrouw verdient een salaris als lerares in Nairobi.

Eric en Jared hebben deze keuze bewust gemaakt en gekozen voor een onzekere toekomst in plaats van een baan bij een public school of een private school, waar ze wel salaris zouden ontvangen. (tussen de € 120,-- en € 220 per maand). Beiden hebben een baan opgegeven om hier in het niets te beginnen nadat ze de kinderen van Bambolulu op straat gezien hadden zonder enige vorm van onderwijs. Dat zo’n gedrevenheid nog bestaat dat vind ik wel erg bewonderenswaardig.

 

Zij erkennen wel dat zij nu veel meer aanzien hebben. Zij zien dit ook als een enorme waardering die niet in geld uit te drukken valt. Net als de dankbaarheid die zij krijgen van de kinderen die toch allemaal graag willen leren.

Het is ook opvallend dat de hogere klassen (groep 7 en 8) veel drukker bezocht worden dan 2 jaar terug. Ook veel meisjes nu. Fantastisch. We horen dat het eindexamen van deze school goed is voor toelating aan een High School. Maar wie gaat dit betalen? We praten veel over de toekomst voor de kinderen. Het leren van een vak misschien als kleermaker of timmerman maar ook verder leren en zelf leraar worden. We maken plannen om bijvoorbeeld een klas te adopteren of een schoolverlater die kan doorleren adopteren. We gaan proberen die kosten inzichtelijk te maken zodat mensen die willen helpen hiervoor kunnen kiezen.

 

Er is nog zoveel te wensen. Maar dat we allemaal met elkaar en vooral de mensen van de Morning Star Children Centre zelf, op de goede weg zijn is zeker. Wat een fantastisch resultaat met relatief zo weinig middelen.

 

 

Lucienne.