Fam. di Virgilio uit Kerkdriel

Verslag van ons bezoek aan Morning Star school Bambolulu:

Wij zijn van 9 december tot 21 december 2009 naar Kenia geweest. Voor we gingen hadden we contact gehad met Lucienne. Zij was er tenslotte eerder geweest. Wij stelden haar de vraag of zij iets wist in Kenia waar we naar toe konden gaan. Dat werd the Morning Star School.
Via Lucienne kregen we het mailadres en spraken af om meteen de eerste dag naar hun toe te gaan. Om 10 uur ’s morgens stonden ze aan de gate van het hotel om ons naar het schooltje te brengen. Natuurlijk heb je wel een idee van wat je op Tv ziet of wat je ooit gehoord hebt, maar dit overtrof onze vermoedens. Wat een ellende en wat een armoede. De kinderen hadden vrij van school (grote vakantie van 6 weken is daar in december), maar waren wel allemaal op school. Ze moesten oefenen voor liedjes voor kerstmis. Wij werden op de buitenplaats in de schaduw op een stoel neer gezet en alle kinderen begonnen te zingen. Na ongeveer 4 liedjes, kwamen 2 muzikanten en een danseres optreden voor ons. Wij moesten mee dansen en mee trommelen. Na ong. een kleine 1,5 uur toegezongen te zijn, hebben we een half uur mee in de klas gezeten. De kindjes (variërend van 1 tot 14 jaar) waren enthousiast en kregen les in geografie, rekenen en taal. Alles in het engels. Natuurlijk blijft het interessant als er buitenlanders in het lokaal zitten, vooral met een digitale camera. De leraren vonden dat ook geen probleem. Hierna kregen we een rondleiding in het dorp waar ongeveer 5000 mensen zouden wonen. Daar zie je, hoor je en ruik je alle ellende. Door alle commotie waren we vergeten om flesjes water mee te nemen. Na zo’n 3 uur vergingen we van de dorst. We vroegen of we ergens drinken konden kopen.. De winkeltjes hadden of geen water in verzegelde flessen of wel flessen in een koeling die niet werkte, waardoor het water hartstikke warm was. Na 4 winkeltjes konden we onze dorst lessen.
Na al die ellende zijn we met Eric (hoofd van de school)en Jared (assistent) in het kantoor gaan zitten. Iedereen die we voor en tijdens de vakantie al hadden gesproken raadden ons af om geld te geven. Toch hebben we het gedaan. Door onze hoofd speelde het verhaal van Lucienne. Zij had geld gegeven voor bureautjes, die aangeschaft waren. Met het geld zouden ze cement en zand kopen om 2 klaslokalen bij te bouwen. Daarnaast wilden we zeker weten dat er iets met ons geld gedaan werd. We stelden voor om naar een boekwinkel te rijden en de boeken te kopen die zij nog nodig hadden om een goede opleiding te kunnen geven. Zij namen een boekenlijst mee en wij gingen naar een winkel in Mombasa. Zij zochten boeken, van ongeveer een meter hoogte, uit. Het eerste wat we dachten was, daar gaat ons vakantiegeld. Dat bleek erg mee te vallen. Zeker nadat je zulke blije gezichten ziet. 
We werden uitgenodigd voor een feest wat elke vrijdag en zaterdag avond in het dorp gevierd werd, maar dat hebben we afgeslagen. We hadden ook nog zoveel op de planning staan. Na anderhalve week zijn we met de Matatu (al een belevenis op zich) terug gegaan naar het dorp. Daar stonden we echt versteld van de veranderingen en verbouwingen die zij op korte termijn gerealiseerd hadden. Geweldig. Voor de kinderen hadden we allerlei spulletjes mee genomen. Zowel de eerste keer als nu. Van de eerste sessie hadden we geleerd. We hadden speelgoed en snoepjes bij ons, maar ook schoolkrijt, kleding, schriften en potloden.
Het meeste werd door Eric weggelegd. Dat waren de spullen voor de weesjes (kleding) en de schoolspullen. De speelgoedjes deelden we zelf uit. Dan komt toch 1 van de 7 zonden boven: Hebzucht. We werden ingesloten en alle handen graaiden overal. Daar schrokken we wel af. De tweede sessie verliep anders. We lieten Eric alles uitdelen. Hij kende de kindjes en wist wie wel en wie nog niets gehad had.

Al met al een zeer indrukwekkende, emotionele en bijzondere belevenis. Het is inderdaad een druppel op een gloeiende plaat, maar het geeft je een voldaan gevoel. Bijna alle problemen waar je als westerling tegen aan loopt, vallen in het niet als je hiermee geconfronteerd wordt. Laat ik dit zeggen: ik ben blij dat ik in Nederland geboren ben. En dat ik de kans heb gekregen om iets, al is het maar klein, te doen voor een paar mensen.
Zeker als je de reactie ziet van de mensen (zie mail Jared)

Groetjes Nico en Nancy di Virgilio 

Mail Jared kerst 2009:

Hello Friends