Fam. Meyntjens uit Belgie

Wij (Pat en Marianne uit België) zijn van 6 tot 21 december 2009 voor 16 dagen naar Kenia gereisd.
Afrika was een land waar we nog nooit geweest waren, daarom dat we eerst contact gezocht hebben met andere mensen via de vakantiereiswijzer. 

Velen gaven hun mening over de verschillende safari’s en gaven ons ook nuttige tips. Maar één ervan was Lucienne, die ons foto’s doorstuurde van hun reis. Haar foto’s hebben onmiddellijk een diepe indruk bij ons nagelaten en na vele mailtjes heen en weer, waren we van alles op de hoogte. Ze vroeg of we kleren voor de kindjes konden meenemen en 3 dagen later stond de doos met kleren al bij ons aan de deur. Natuurlijk begin je dan zelf ook van alles te verzamelen zoals kleren, petjes, bikken, ballons, blocnotes, zeepjes enz. Via haar mails kregen we ook contact met Eric en Jared. We hadden afgesproken dat we contact zouden opnemen als we in ons hotel aangekomen waren. Zo gezegd zo gedaan en na 3 dagen stonden ze voor ons hotel en namen ze ons mee naar hun schooltje. Het was een snikhete dag en we werden ontvangen als koningen. Iedereen was super vriendelijk en speciaal voor ons kwamen ze trommelen, dansen, zingen en alle kinderen deden fantastisch mee. Al was het eigenlijk 6 weken vakantie, toch waren de meeste kinderen op school. Ook wij werden in hun dans en muziekwereld meegesleurd (zie foto’s) Na het optreden dat bijna 2 uren in beslag nam in de bloedhete zon, hebben we een les rekenen en Engels bijgewoond. In een klasje zonder vensters, een paar banken en een bord. We vonden het allemaal heel boeiend en genoten van elke seconde. Daarna namen Jared en Eric ons mee door het dorp, waar ze volgens hen met 5000 wonen. Woorden komen we tekort om te beschrijven wat we daar gezien hebben. 

Je ziet soms een documentair op TV maar dit overschreed alle verbeelding. Die kinderen wonen daar in mensonwaardige omstandigheden, in hokken (want huisjes kan je dit echt niet noemen) zonder licht, water of elektriciteit. De reuk van het afval dat overal lag was verschrikkelijk. Op dat moment begrijp je pas hoe rijk en gelukkig wij ons mogen prijzen dat we in België of in een Westers land geboren zijn. Vanaf dat moment hadden wij ook een heel ander gevoel over onze reis. We hebben de zakken met kleren bij Eric achtergelaten alsook de blocnotes, bikken, petjes en zeepjes. De ballonnen hebben we zelf onder de kinderen verdeeld maar dat was achteraf gezien geen goed idee, want ze zouden er bijna voor gevochten hebben. We hebben wat dollars aan de muzikanten gegeven want die hadden bijna 2 uur in die hitte staan springen. We zijn in het winkeltje in hun domein snoep gaan kopen voor de kinderen maar dat hebben we aan Jared gegeven, want het zelf uitdelen daar begonnen we niet meer aan. Uiteindelijk hebben we onze euro’s bij Eric en Jared achtergelaten en zijn we nog samen met hen naar een neef gereden die safari’s verkocht. Bij hem hebben we onze safari geboekt zonder over de prijs te discussiëren maar wel met de vraag of Eric en Jared een % zouden krijgen, hopelijk hebben ze dat later dan ook gekregen. 

We zijn nu bijna 2 maanden terug, maar de beelden zitten in onze hoofden gegrift en zullen wij nooit meer vergeten. Wij gaan zeker terug maar niet dit jaar, maar wanneer we ook gaan, dit schooltje zullen we altijd bezoeken. Wij waren met 60 kg vertrokken en zijn met 28 kg teruggekomen en ik zal de volgende keer nog meer meenemen. En aan iedereen vertellen wij dit ongelooflijke verhaal. Door een simpele mail van een onbekend iemand (Lucienne) is er voor ons een heel andere wereld opengegaan. 

Het was een emotionele ervaring maar zeker de moeite. Soms klagen we, dat de zon niet schijnt ……..maar als we de foto’s van Kenia terug bekijken, weten we hoe gelukkig we zijn. Bedankt Lucienne en nog een dikke proficiat met dit geweldig initiatief en je mooie website. 

Groetjes van Pat en Marianne Ipermans-Meyntjens uit België